De xylofoon bestaat uit een
stel gestemde houten staven waarop met stokken wordt geslagen. De staven rusten
gewoonlijk op een standaard en zijn in de volgorde van toon gerangschikt.
In het orkest heeft de xylofoon een dubbele rij staven, die in de volgorde liggen
van een piano-toetsenbord. Deze moderne orkestxylofoon is het belangrijkste,
gestemde slaginstrument.
In de 19e eeuw werd de xylofoon voor het eerst opgenomen in het orkest. Hij
had toen 4 rijen met staven, in plaats van twee.
Dit
is een marimba, de Afrikaanse variant van de xilofoon.
Het instrument bevat 3 tot 4 octaven (één octaaf is van een lage C naar een hoge C). De xilofoon heeft een metalen frame met houten staven waarop geslagen wordt. De resonatoren onder de staven zijn van metaal of van plastic. De grootte van een xilofoon is zeer verschillend.
Deze instrumenten komen oorspronkelijk uit Afrika en Azië en zijn al duizenden jaren oud.
Het bespelen van een xilofoon wordt meestal gedaan door twee stokken, maar geoefende xilofonisten kunnen het met vier. Xilofoonpartijen wordt gebruikt in orkestmuziek, maar ook in jazz- en popmuziek.
De xilofoon behoort tot de idiofonen. Dat zijn instrumenten waarbij het geluid wordt voortgebracht door het materiaal waarvan het instrument is gemaakt zonder gebruik van snaren of gespannen huid.
