Aangenaam kennis met jullie te maken! Wat leuk dat jullie benieuwd zijn naar mijn levensverhaal. ik zal jullie eerst wat meer vertellen over mijzelf:
Eigenlijk heet ik: Salvador Felipe Jacinto Dali y Komenech, wat een mooie naam he? Die komt uit het land Spanje waar ik ben geboren. Ik kwam om kwart voor negen ’s ochtends ter wereld, 11 Mei 1904 als tweede zoon van de notaris Don Salvador Dali y Cuso en Felipa Domenech Dali. Ik werd geboren in Figueres, een klein plaatsje in Spanje, zo’n 16 mijl van de Franse grens. Hieronder zie je een plaatje van mijn geboorteplaats.
In Figueres heb ik ook mijn jeugd doorgebracht, en zomers in het vakantiehuisje van mijn ouders, in het vissersplaatsje Cadaques.
Mijn eerste tekenonderwijs kreeg ik al op tienjarige leeftijd van een vriend van mijn vader. En in 1918 kreeg ik tekenonderwijs van Juan Núñez aan de plaatselijke kunstschool van Figueres . Ook vond in 1918 mijn eerste tentoonstelling plaats in het stadstheater van Figueres. Toen was ik dus nog maar 14.
Het begin als kunstenaar
Op mijn zestiende ging ik studeren aan de koninklijke kunstacademie van Madrid, maar werd daar een jaar later voor een jaar geschorst! De politie verweet mij dat ik te maken had met politieke gevechten. ik heb zelfs even in de gevangenis gezeten, maar ik bleef gewoon doorgaan met schilderen.
Ze hebben me voor het eerst 'ontdekt' toen ik mijn eerste "one-man-show" in Barcelona hield. Dat was in 1925.
In 1926 werd ik alweer geschorst van de opleiding, ik wilde namelijk geen examen doen.
Daarna ging ik naar naar Parijs waar ik veel schilders ontmoette. Parijs is namelijk echt een stad van de kunst. Ik heb daar ook het surrealisme ontdekt. Klik maar eens op de dikgedrukte letters om te zien wat dat is.
In 1928 werd ik wereld beroemd nadat drie schilderijen van mij tentoongesteld werden in Pittsburg. Een jaar later in 1929 heb ik ook een film gemaakt over het surrealisme, ‘Un chien andalou’. Voor het eerst in de geschiedenis werd het surrealisme in een film naar voren gebracht. Dat was dus best iets heel bijzonders.
In Parijs heb ik ook de liefde van mijn leven gevonden; Gala Eluard, ze kwam me bezoeken samen met haar echtgenoot Paul Eluard in Cadaques. Ze werd naast mijn grote liefde, ook mijn manager en grootste bron van inspiratie. Op vele schilderijen is ze te bewonderen als model. Hieronder zie je een foto van ons samen.
Mijn laatste jaren
Rond 1940 veranderde ik mijn stijl. Ik kwam in mijn klassieke periode. Ze noemden het ook wel Classisime/mysticisme. En vanaf toen heb ik gebroken met de andere surrealisten.
Ik en mijn lief vluchtten vanuit Europa naar de
Verenigde Staten gedurende de Tweede Wereldoorlog, waar we 25
jaar bleven.
Dat waren erg belangrijke jaren voor mij. Het “Museum of
Modern Art” in New York gaf mij samen met Miro in 1941
eindelijk de ruimte voor een eerste echte grote tentoonstelling.
Die ging alleen over mijn eigen werk. Ook gaven zij in 1942 een
autobiografie van mij uit: “The Secret life of Salvador
Dali”. Daarin werd mijn leven als kunstenaar beschreven.
In juli 1948 ging ik weer terug naar Europa. De oorlog was voorbij. ´s Zomers werkte ik nu in Spanje, en in de herfst ging ik dan weer naar Parijs en ´s winters naar New York.
Na de dood van mijn vrouw Gala op 89-jarige leeftijd, in 1982, begon mijn gezondheid slechter te worden. Ik had last van mijn ademhaling en mijn hart. Daarom kreeg ik een pacemaker, om mijn hart een beetje te helpen. Maar 7 jaar later, op 23 januari, ben ik gestorven, ik was toen 85.
Wil je mijn werken eens bekijken klik dan hier. Er staat ook een uitleg bij.