"Ohhhhhhhhhhhhhh, wat een groot beeld, volgens mij is hij wel 100 meter hoog" riep Mahil tegen zijn vriendjes. "Ssssttt" hoorden ze achter zich. De moeder van Mahil hield haar vinger tegen haar mond. Mahil keek eens rond. Iedereen was doodstil. Vol bewondering keek hij naar het beeld. Zoiets moois had hij nog nooit gezien. Het beeld zat vol met goud, de sandalen, het gewaad, het wezen in zijn hand. De rest van zijn lichaam was van ivoor. Voor Zeus lag een groot bad met olie, waarin het beeld weerspiegelde. Mahil kon er maar niet genoeg van krijgen, zo mooi vond hij het. En ook zijn vriendjes waren er helemaal stil van.

Steeds meer mensen kwamen er binnen en iedereen was stil. Iedereen aanbad Zeus en vroeg om rijkdom en geluk. Stel je voor dat Zeus het slecht met hen voor had. Dan zou de oogst mislukken en zouden mensen ziek worden en misschien wel sterven. Snel begon Mahil ook te bidden. Dat alles maar goed zou komen.

Na een tijdje merkte Mahil dat zijn ouders uit de tempel liepen. "Ik hoop dat alles goed komt" hoorde hij z'n moeder zeggen. "Laten we het hopen" was het enige wat zijn vader daarop kon zeggen.

Heb jij het mooie beeld ook goed bekeken, met al dat goud en ivoor. Mahil staat al buiten de tempel op je te wachten, ga maar naar hem toe.