De hangende tuinen van Babylon

Hallo,

Op dit moment sta je op de oostelijke oever van de rivier de Eufraat. 50 kilometer naar het noorden ligt de stad Baghdad, dat is een grote stad in Irak. We zijn nu ver terug in de tijd, in het jaar 560 voor Christus. In de stad waar we nu staan, Babylon, zijn de hangend tuinen. Later is hier nooit meer een spoor van teruggevonden. Het vreemde is dat er zelfs niets over is opgeschreven in de tijd dat de tuinen er zouden moeten zijn. Later zijn er wel heel veel stukken over geschreven, waardoor we toch wat te weten zijn gekomen over dit wereldwonder.

Oh, wacht eventjes, ik zal jullie eerst even voorstellen aan jullie gids. Dit is Mehmet.

Ik ben Mehmet, ik ben de tuinier van koning Nebuchadnezzar en ik werk in de hangende tuinen van Babylon.

Mijn koning houdt heel erg van bouwen. Hij heeft veel mensen die bakstenen voor hem maken. De koninklijke architecten zorgen ervoor dat hier paleizen, tempels, poorten en enorme stadsmuren van worden gemaakt. Zoveel zelfs, dat de bezoekers èn bewoners van Babylon helemaal verbaasd zijn. De bouwtekeningen en de informatie over de bouwwerken worden op kleitabletten opgeschreven. Kijk maar:

Nu heeft koning Nebuchadnezzar toch iets moois gemaakt! Hangende tuinen! Kun jij het je voorstellen? Hangende tuinen! Ik zal je vertellen waarom hij dit gedaan heeft. Hij heeft een vrouw die uit Medië komt. Haar naam is Amytis. En ze had heimwee naar haar geboorteland. Ze miste de natuur daar. En daarom heeft Nebuchadnezzar in het paleiscomplex de hangende tuinen laten bouwen. En die mag ik verzorgen. Een hele verantwoordelijke taak natuurlijk.

De tuinen zijn heel knap gemaakt. Er zijn verschillende terrassen gemaakt die samen het berglandschap van Medië laten zien. Het hoogste terras is 26 meter! Onder de terrassen van elk niveau zijn zuilengalerijen, dit zijn allemaal pilaren naast elkaar, gebouwd. Zij kunnen het volledige gewicht van de tuinen dragen. Op deze terrassen zijn bomen en planten gepoot. Hier heb ik aan meegeholpen.

Al deze planten hebben natuurlijk water nodig. In mijn land regent het heel weinig. Daarom hebben ze een handig systeem uitgevonden. Daar ben ik wel blij mee, want nu hoef ik niet met mijn gietertje alle terrassen langs.

Het is een soort pomp. Hieronder staat een plaatje die het een beetje duidelijk maakt:

De twee wielen worden door slaven steeds in beweging gebracht. De emmertjes die aan de ketting hangen, scheppen om de beurt water uit de Eufraat. Bij het hoogste terras laten ze het water in een andere poel vallen. Dit water in de poel stroomt in de door ons gemaakte, riviertjes. Deze stromen over alle terrassen zodat de bomen en planten toch water krijgen.

Ik vind het heel erg leuk om hier over te praten, maar ik heb eigenlijk geen tijd meer. Ik moet nog zoveel onkruid wieden. Ik ga daarom maar. Doei! Misschien zien we elkaar nog eens.

Hieronder heb ik een plaatje waarin te zien is waar de hangende tuinen zich misschien bevonden.

Zo, en nu weer snel de wondertijdmachine in. We gaan snel naar het volgende wereldwonder.

Ga door naar het werkblad