Geschiedenis
Als de langste rivier
ter wereld, de Nijl, er niet was geweest, zou Egypte deel hebben
uitgemaakt van de Sahara. Het bewoonbare land van Egypte bestaat
uit twee gedeeltes, namelijk het nauwe, lange Nijldal en de
driehoekige vlakke delta, waar de rivier uitmondt in de
Middellandse Zee. Deze twee heel verschillende stukken land
worden Opper- en Neder-Egypte genoemd. Het Opper-Egypte is een
dunne, lange, vruchtbare strook land van ongeveer 900 km lang.
Dit is stuk land is maar 4,5 km breed. Neder-Egypte is een platte
vlakte met zeer vruchtbare grond.
Door deze verdeling van het land, zijn er in Egypte ook twee verschillende koninkrijken ontstaan, namelijk: Opper-Egypte en Neder-Egypte. De hoofdstad van Opper-Egypte wordt Nekheb genoemd. Deze stad wordt beschermd door de giergodin Nechbet. De hoofdstad van Neder-Egypte wordt Pe genoemd. Deze stad wordt beschemrd door de cobragodin Edjo.
Deze twee verschillende koninkrijken worden door koning Scorpioen samengevoegd. Dit gebeurde rond 3100 voor Christus. Deze datum wordt gezien als beginpunt van de Egyptische geschiedenis.
De Oude Egyptenaren waren een religieus volkje. Ze geloofden in een leven na de dood. Om de dode te helpen het hemelse rijk te bereiken, werd het lichaam van de overledene zo goed mogelijk bewaard en voorzien van alle middelen die nodig waren om het hemelrijk te bereiken.
3100 voor Christus begint de geschiedenis van de farao's. In die tijd, zoals je al gelezen hebt veroverd de oorlogskoning Scorpioen de twee koninkrijken. Deze koning, koos één nieuwe hoofdstad en regeerde als eerste farao het hele land.
Toen hij overleed werd hij bergraven in mastaba's, dit zijn platte stenen graftombes. Dus nog niet in een piramide. De eerste piramide werde 400 na de dood van deze koning gebouwd in Sakkara, dicht bij Memphis. Het was de trappenpiramide. Dit was een graftombe voor farao Zoser.
Alle grote piramides die we nu vaak zien werde zo'n 400 jaar na de eerste pirmide gebouwd. De allergrootste die er ooit gebouw werden waren de piramides van Khufu en Khafre.
De periode van de piramidebouw noemt men het Oude Rijk. Het was de tijd van vrede en voorspoed. Egypte werd niet bedreigd door buitenlandse rivalen. De farao regeerde vol glorie en het land werd rijk. De boeren bewerkten het land, priesters eerden de goden. De rijke edelen dienden de farao, bestuurden de landerijen en gingen op jacht. Dus alles was allemaal leuk en aardig, totdat de rijke edelen een einde maakte aan het Oude Rijk. Zij wilden namelijk niet meer de farao's dienen zij wilden zelf het land regeren. Dus het land viel uiteen in een noordelijk en een zuidelijk deel en werd geregeerd door allemaal verschillende koningen. Deze tijd duurde meer dan 150 jaar. Daarna werd vrede hersteld en de macht van de edelen werd heel veel minder. Deze periode wordt het Middenrijk genoemd.
Na 2,5 eeuw van vrede brak opnieuw een burgeroorlog uit. Het noordelijke en het zuidelijke deel vielen weer uit elkaar en vreemdelingen uit het oosten veroverden Neder-Egypte. De Egyptenaren noemde deze mensen Hyksos. Ze brachten nieuwe wapens mee, zoals paarden en strijdwagens.
Na een eeuw wisten de heersers van Opper-Egypte hen te verdrijven met behulp van hun eigen wapens. Thebe werd de hoofdstad van een herenigd Egypte. De Thebaanse farao's heroverden al het verloren grondgebied en in het binnenland werd de orde hersteld.
In de eerste eeuw van het Nieuwe Rijk gebeurde iets heel bijzonders. Namelijk, Egypte kreeg een krachtige vrouwelijke heerser. Ook vroeger hadden wel koninginnen geregeerd, maar slechts kort en met weinig macht. Hatsjepoet was de eerste vrouw die echt veel macht had. Ze regeerde 20 jaar lang het land en bouwde als grafmonument voor zichzelf een van de mooiste bouwwerken in Egypte, de tempel in de rotswand. Toen er eindelijk weer een man aan de macht kwam wilde die als eerst alle herinneringen van Hatsjepoet uitwissen, deze man was Thoetmozes III.
Daarna ging hij alle Egypte's vijanden uitschakelen. Hij bouwde een wereldrijk op dat lag tussen Syrie tot de Soedan. Voor het eerst in de historie werd Egypte gevreesd. Na de dood van Thoetmozes III werd het wereldrijk geregeerd door zijn achterkleinzoon Amenhotep III.
Toen Achnaton aan de macht kwam ging het steeds minder goed met het land. Hij verplaatste de hoofdstad van Thebe naar een nieuwe stad die hij in de woestijn liet bouwen en die hij Achet-Aton noemde.
Maar in de eerste plaats vertelde hij het volk dat ze nog maar in één god mogen geloven, namelijk Aton, de zonneschijf. Alle inspanningen waren voor niets.
De godsdienstige revolutie werd ongedaan gemaakt toen koning Toetanchamon aan de macht kwam. Amon en alle andere goden werden in geëerd. Toetanchamon stierf op zeer vroege leeftijd, maar zijn opvolgers gingen verder om alls herinneringen van Achnaton uit te wissen.
In de tijd na de regering van Amenhotep III waren de Egyptische vijanden zeer sterker geworden. De laatste vorsten van het Nieuwe Rijk moesten al hun krachten gebruiken om hen tegen te kunnen houden. Er kwamen nieuwe bedreigingen op: de Hittieten, afkomstig uit het huidige Turkije. Deze verklaarden de oorlog.
Farao Ramses II sloot na een langdurige oorlog vrede. Verder waren de Zeevolken er nog. Deze werden in ee grote zeeslag verslagen door Ramses III, de laatste grote oorlogsfarao.
Na de dood van Ramses III waren Egypte's grote dagen voorbij. Het land werd langzaam zwakker en steeds nieuwe invallers drongen binnen. De Nubiers, die meer dan duizend jaar Egyptische onderdanen waren geweest, kwamen als eerste. Daarna was het de beurt aan de Assyriers, die in 661 v. Chr. de hoofdstad pluderden. Van tijd tot tijd slaagden krachtige heersers erin dat de vijanden zich terug trokken, maar lang duurde het nooit.
Als volgende veroveraars kwamen de Perzen. Ze waren zo gehaat, dat toen de Grieken, onder leiding van Alexander de Grote, Egypte binnenvielen ze als helden werden ontvangen. Na Alexanders dood greep een van de generaals, Ptolemaeus, de macht. Hij en zijn opvolgers regeerden 300 jaar lang over Egypte. De laatste der Ptolemaeers en de laatste der farao's was de befaamde Cleopatra. Toen ze zichzelf doodde om zich niet te hoeven overgeven aan de Romein Octavianus (werd later staatshoofd/keizer Augustus), werd het land een provincie van het Romeinse Rijk. De oude Egyptische tradities verdwenen geleidelijk. Zelfs grote tempels raakten in verval. Toch ging het erfgoed van Egypte niet verloren. Het had de wereld veel geschonken, van bouwkunst en landgoed tot schrift en wetenschap. Andere volken konden voortbouwen op deze fundamenten.