Anne's mooiste verjaardagscadeau
Op haar dertiende verjaardag, op 12 juni 1942, kreeg Anne Frank haar eerste dagboek. Twee dagen later begon ze er in te schrijven. Ze schreef over haar familie, haar vriendinnen en over haar school. Die maand kreeg Anne Frank ook een nieuw vriendje: Hello Silberberg. Hello was toen zestien jaar en Anne vond hem erg knap. Anne genoot van het leven en ze wilde zich liever niet al te druk maken over de oorlog. En dat was voor de Joodse mensen toch wel zorgelijk: als Jood kon je niet onnadenkend zijn.
Anne plakte van allerlei fotootjes in haar dagboek. Bij de meeste plaatjes schreef ze het nodige commentaar. Ook zaten er van allerlei losse blaadjes in haar dagboek, om nog wat extra dingen toe te voegen.
Het onderduiken
Op 5 juli ging de bel. Anne had deze niet gehoord. Later kwam Margot angstig naar haar toe. Ze hadden een oproep gekregen voor de vader van Anne. Hierover schreef Anne het volgende in haar dagboek:
'Er is een oproep van de SS gekomen, fluisterde Margot. (...) Ik schrok ontzettend, een oproep, iedereen weet wat dat betekent, concentratiekampen en eenzame cellen zag ik al in mijn geest opdoemen en daar naartoe zouden wij vader moeten vertrekken?"'Hij gaat natuurlijk niet,' verklaarde Margot mij toen wij in de kamer op moeder zaten te wachten. 'Moeder is naar Van Daan om te vragen, of we morgen naar onze schuilplaats kunnen vertrekken. Van Daan gaat met ons mee schuilen. We zijn daar dan met ons zevenen.'(8 juli 1942)
Even later zaten Anne en Margot angstig en geschrokken op hun kleine kamer. Margot vertelde Anne dat die oproep niet voor hun vader was bedoeld, maar voor haar zelf! Margot liep dus gevaar. De familie Frank besloot daarom om te gaan onderduiken. Dat waren ze al van plan, alleen hebben ze het onderduiken tien dagen vervroegd. De hele familie moest de meest belangrijke spullen in pakken. Anne nam natuurlijk haar dagboek mee en enkele brieven. De volgende dag werd ze om half zes wakker gemaakt. Om half acht werd de deur gesloten. De familie ging op weg naar hun onderduikadres. De Joodse mensen mochten niet met het openbaar vervoer en zelfs op de fiets gaan was verboden. De familie Frank moest dus 4 km lopen naar de Prinsengracht. Het onderduikadres was het kantoor van Otto Frank, Anne's vader.
Anne beschreef veel gebeurtenissen over haar leven in het Achterhuis. Ze maakte van alles mee. Overdag moesten ze altijd heel erg stil zijn, ze konden zelfs niet naar het toilet. De familie Frank woonde in het Achterhuis met nog een familie: de familie Van Pels (Van Daan). De familie Van Pels had ook een zoon: Peter. Anne en Peter trekken veel met elkaar op en ze werden verliefd op elkaar.
De familie Frank werd opgepakt
Toen kwam er een naar moment in het leven van Anne: Vijf mannen waren plotseling het Achterhuis binnengekomen. Alle onderduikers werden opgepakt. De agent (Karl Silberbauer)geloofde niet dat de onderduikers al twee jaar in het Achterhuis zaten. De agent vroeg naar geld en sieraden. De onderduikers mochten nog wat kleding meenemen. Hierna werden ze naar het politiebureau gebracht. Ook Victor Kugler en Johannes Kleimann werden gearresteerd en meegenomen. Miep en Bep waren niet meegenomen. Het bleef en blijft een raadsel wie de onderduikers had verraden. Miep en Bep gaan een paar uur na de arrestatie naar het Achterhuis. Miep pakt het dagboek van Anne en de fotoboeken van de familie Frank. Miep stopt deze in haar bureaula en deed deze op slot. Het Achterhuis werd een week later leeggehaald door de Duitsers. De familie Frank wordt gedeporteerd naar kamp Westerbork, waar ze heen moesten omdat ze ondergedoken zaten. Ze hadden zich niet gemeld.Hierna gingen ze naar kamp Auswitz. Hier werden de mannen van de vrouwen gescheiden.
Eind oktober gaan Anne en Margot naar Bergen-Belsen. Hun moeder ging niet mee. De zussen werden allebei heel erg ziek. In maart 1945 stierf Margot. Enkele dagen daarna stierf Anne. Ook Peter Van Pels, Fritz Pfeffer, Herman Van Pels, mevrouw Van Pels en Edith Frank waren overleden.
Wat er gebeurde met Anne's dagboek
De vader van Anne, Otto, was de enige die het had overleefd. Op 3 juni kwam hij weer in Nederland aan. Hij ging direct naar het huis van Miep en Jan Gies. Hij ging bij hen wonen. Na twee maanden ontving hij bericht dat Anne en Margot waren overleden. Miep wilde de dagboeken aan Anne teruggeven, maar nu ze dood was, gaf ze de dagboeken aan Otto. Otto was ontroerd. Hij wist niet dat Anne al haar belevenissen in het Achterhuis zo nauwkeurig had bijgehouden en opgeschreven. Otto typte grote stukken uit in het Duits en stuurde dat naar zijn moeder in Zwitserland. Hij wilde op zoek naar een uitgever, maar de oorlog was nog zo vers, dat er geen uitgever te vinden was. Tot er een stukje geplaatst werd van haar dagboek in een krant: Het Parool. Toen kwamen er uitgevers. In de zomer van 1947 kwam het dagboek uit in een oplage van 1500 exemplaren. Hiermee had Otto Anne's wens eenmaal een schrijfster te worden in vervulling doen gaan.
Al gauw kwam er een vertaling in het Duits en later ook in het Engels. Nu is het boek in 55 talen uitgebracht! Er zijn ruim 20 miljoen exemplaren van verkocht. Ook zijn er films en toneelstukken over gemaakt. Veel straten en scholen zijn naar haar vernoemd. Anne Frank staat symbool van de zes miljoen Joden die in de Tweede Wereldoorlog zijn vermoord door de Nazi's. Otto Frank heeft zich zijn verdere leven ingezet om Anne's ideeën en idealen te verspreiden. In 1980 is hij overleden.
