Veel Joden proberen te ontkomen aan de Duitse deportaties door onder te duiken. Onderduiken is erg moeilijk. Waar kan men naartoe? Organisaties die de onderduikers helpen, zijn er in het begin van de oorlog nog niet. Het is nodig als je wilt onderduiken om niet-joodse vrienden te hebben die je willen verstoppen. Maar door alle maatregelen hebben de meeste joden die niet meer.

Het komt bijna nooit voor dat een heel gezin ergens terecht kan. Wat dat betreft is de familie Frank een grote uitzondering. Soms geven ouders hun kinderen aan wildvreemden af, want het is eenvoudiger om voor kinderen een onderduikplek te vinden dan voor volwassenen. Het vinden van een onderduikadres is vaak al moeilijk, maar daar houdt het niet mee op. Onderduiken kost geld. Vaak word veel kostgeld gevraagd. Veel joden zijn arm en kunnen dat niet betalen.

Onderduiken is erg gevaarlijk. Men weet dat onderduikers die worden gevonden naar een concentratiekamp moeten. Concentratiekampen zijn kampen waar de joden uit alle delen van Europa werden verzameld en gevangen gezet.

Er zijn ook veel joden die anderen niet in gevaar wilden brengen en dus besluiten om niet onder te gaan duiken. Er staan namelijk zware straffen op hulp aan onderduikers. Gelukkig zijn er toch mensen die joden onderdak geven. Deze mensen zijn vaak het enige contact met de buitenwereld. Ze zorgen voor eten, brengen kranten en boeken, proberen een betrouwbare arts te vinden als iemand ziek wordt, spreken onderduikers moed in, noem maar op. Het helpen van de onderduikers is een zware taak, vol risico. Veel helpers worden door de Duitsers opgepakt en naar concentratiekampen gestuurd.

Pas in de zomer van 1943 komen er geheime organisaties voor onderduikers. Maar dan zijn de meeste joden al weggevoerd.
Van de 140000 joden in Nederland zijn er uiteindelijk 25000 ondergedoken. Ongeveer 16000 onderduikers zitten nog verstopt, en 9000 zijn al weggevoerd.

Anne's kamer in het Achterhuis