Verantwoording

Hallo allemaal,
Bedankt voor je bezoek aan onze website.
De dood is een onderwerp waar kinderen en volwassenen niet graag en
makkelijk over praten.

Deze site is bedoeld voor kinderen en leerkrachten van de bovenbouw van het basisonderwijs.
Je kunt er lezen over de verschillende manier van overlijden, je kunt
verhalen en gedichten lezen, een tesje maken en nog veel meer.

Niemand ziet de tranen

Niemand voelt de pijn

Altijd houden van

Maar nooitmeer bij je zijn

Anne Hengevelt, Denni Hijink en Linda Hansen wensen je veel plezier met het lezen en bekijken van deze site!

De dood is niets verschrikkelijks, maar de gedachte dat de dood iets verschrikkelijks is, dat is het verschrikkelijkste... (Shakespeare)

Doodgewoon, toch?

De dood is nou niet bepaald een makkelijk onderwerp om over te praten. Toch zou het wel moeten, en zeker bij kinderen.

Mijn reden waarom ik deze pagina heb gemaakt is een eigen ervaring uit de stage.

Toen ik, als onderwijsassistent, stage liep op een school in groep 3, kwam in de herfstvakantie het afschuwelijke bericht dat een leerling uit mijn stageklas was overleden. Tijdens het verstoppertje spelen met een vriendje, werd hij aangereden door een auto. Het jochie werd niet ouder dan zeven jaar...

Van die periode staan me een aantal dingen nog goed bij. Er is een situatie die ik niet snel zal vergeten: na het speelkwartier, als de kinderen weer de klas in komen, missen we een meisje. Als ik ga kijken, staat ze bij het hek op de speelplaats te wachten. Ik loop naar haar toe en vraag wat er is. Ze antwoordt dat ze wacht op J. (het overleden jochie). Ik weet niet wat ik moet zeggen, ben totaal overdonderd. Ik stamel iets van: "maar J. komt toch niet meer terug" Het meisje kijkt me aan en knikt. Ze weet het... Zwijgend lopen we naar binnen.

Een compleet andere situatie, maar toch heel erg tekenend voor kinderen van zes, zeven jaar, was tijdens de uitvaart in de kerk. Als klas zaten we bij elkaar tijdens de uitvaart. Ik keek eens naar mijn stageopleidster, die wat wazig voor zich uit zat te staren. Ik keek de kerk rond. Het verdriet was bij de mensen van het gezicht af te lezen. Ik zelf wist niet goed hoe ik me moest voelen, maar toen ik naar de kinderen uit mijn stageklas keek, kon ik een kleine glimlach niet onderdrukken. Vrolijk pratend en rondkijkend zaten ze in de kerk. Als of ze totaal niet beseften wat er aan de hand was, althans in mijn ogen. Toch wisten ze heel goed wat er aan de hand was... Ik was enigszins jaloers op de manier waarop zei omgingen met de situatie. Ik was blij voor ze dat ze nog maar zes of zeven jaar oud waren. Het verdriet dat ze in hun leven nog tegen kunnen komen, mocht van mij nog jaren duren...

Ik heb gemerkt dat er op mijn stageschool goed werd gereageerd op de hele situatie. Ook merkte ik de impact op de leerkracht, die erg groot was. Zo groot zelfs dat ze maandenlang thuis heeft gezeten.

Het belang van het praten over de dood met kinderen is erg groot. Kinderen kunnen de draad (op het oog) snel weer oppakken. Het lijkt soms alsof ze niet goed beseffen wat er is gebeurd. Mijn ervaringen leren me echter dat kinderen thuis, als ze in bed liggen, nachtmerries krijgen, slecht slapen en moeten huilen. Vergis je niet in het begrip wat de kinderen op die leeftijd al wel hebben! Er wordt nog veel te snel aan voorbij gegaan. Door middel van deze site hoop ik, en met mij ook de andere makers, dat juist dat niet meer gebeurt. Praat er over, neem er de tijd voor. Niet alleen voor u zelf als leerkracht maar ook zeker voor de kinderen, want ze hebben heel goed in de gaten wat er is gebeurd...

Denni