oen de wereld nog nieuw was, kreeg de Zonvrouw een klein baby'tje. Het was een lief meisje. Maar ze was niet zomaar een meisje.  Haar hele lichaam straalde licht uit. Ze groeide op in het ondergrondse land in het westen.  Als de andere vrouwen die ook daar woonden het meisje probeerden aan te raken, brandden ze hun vingers aan haar lichaam.

"Waarom draagt jouw dochter het vuur?", vroegen zij aan de Zonvrouw. Zij antwoordde:" Mijn dochter en ik zijn allebei Zondromen. 

Als het land helemaal donker is, zal mijn dochter jullie licht brengen. ik kan zelf niet naar boven komen, omdat ik te sterk ben. als ik naar boven zou komen en ik zou jullie aankijken,

zouden jullie verbranden.'

et meisje bleef eerst bij haar moeder wonen overal was het donker. maar toen het meisje naar boven klom, verlichtte ze het hele land.

"Het is waar," zeiden de mensen. "Ze brengt het licht voor ons allemaal.'Ze waren blij om haar te zien.

edere dag doet het meisje hetzelfde. als de eerste vogels beginnen te praten, klimt ze in de lucht en staat daar in haar eentje om ons licht te geven. 

Maar wat later op de dag begint ze te denken aan haar moeder, die eenzaam is en op haar wacht. dan gaat ze naar beneden naar huis.

De zonvrouw en het meisje slapen samen onder de grond.

ls het tijd is voor de vogels om wakker te worden, wekt de zonvrouw het meisje. 

Dan neemt ze haar dochter op de schouders en steken ze over naar het oosten. Daar tilt de Zonvrouw haar dochter op tot ze bij de lucht kan.

"Zo is het goed, moeder, " zegt het meisje voordat ze vertrekt."Ik ben er,ga jij maar terug en wacht op me.

n het begin was de zon een vrouw, maar tegenwoordig ziet ze er anders uit. Haar lichaam is overal lichtgevend en stralend en is haar lichaam een ronde bol bedekt met vuur.  ankzij de zonvrouw en haar dochter hebben wij iedere dag voldoende licht om ons heen. Zo kunnen wij de weg vinden en kunnen we aan eten komen.