De
middeleeuwse kerken waren van binnen erg gekleurd. De muren waren
beschilderd, er waren veel beelden en veel mooie zilveren
voorwerpen en kunstvoorwerpen. In de Didamse kerk is daar maar
weinig van terug te vinden. De protestantse mensen hebben alles
verwijderd toen de kerk door hen werd overgenomen (In het
protestantse geloof versieren ze de kerk namelijk veel minder dan
de katholieken). Ook hebben ze de muurschilderingen wit gemaakt
zodat je deze niet meer kon zien. Toen de katholieken de kerk
weer overnamen, ontdekten ze de muurschildering en hebben de
witte laag er weer af gehaald. Deze schildering is dus nog
overgebleven van lang geleden. Zo’n muurschildering wordt
ook wel een fresco genoemd.
Fresco’s
werden in die tijd veel op de muren geschilderd. Het werd gemaakt
door eerst een laagje cement op de muur te smeren, en daarna op
de nog vochtige wand een tekening te maken. Deze werd dan
ingekleurd met natuurlijke kleurstoffen.
Weet je waarom er zoveel fresco’s op de muur werden gemaakt? Dit werd niet alleen gedaan om de grote, kille kerk wat mooier te maken. Een andere reden was namelijk omdat er toen veel mensen waren die nog niet konden lezen. Bovendien werd er in een mis Latijn gesproken en dit konden veel mensen niet verstaan. Tijdens de mis konden deze mensen dan naar de mooie schilderingen kijken. Deze stelden van alles voor en het beeldde altijd een verhaal uit.
Op het plaatje hieronder staat de muurschildering van de Didamse kerk. Je kunt zo niet zien wat er op staat daarom zal ik het er even bij zetten: links staat Maria met kind en rechts staat waarschijnlijk Sint Joris die aan het vechten is met een draak.
Bron: http://213.169.205.163/garmerwolde/fresco's.htm
.