Leer voor je leven

Kiezen voor deeltijd

“Waarom wil jij leerkracht worden?” en “Waarom heeft het onderwijs juist jou nodig?” Vragen die centraal staan in het eerste gesprek tussen een Iselinge docent en toekomstige student. Zonder uitzondering zijn dat mooie gesprekken. Want iedereen heeft een verhaal. En dat verhaal doet er toe. Onderwijs is immers mensenwerk, waarin die verhalen doorklinken.

Bijna alle toekomstige studenten lopen warm voor het werken met kinderen. Ook anderen iets aanleren is een belangrijke motivatie. En dat geen dag hetzelfde verloopt. Maar elke student legt er iets van zichzelf in. Zo antwoordde een van hen: “De samenleving heeft mensen zoals ik nodig: voormalig wereldreizigers met een open, nieuwsgierige blik. Ik kan met kinderen verwonderd kijken naar hun omringende omgeving. Waarom groeit die plant daar? Wat is vrijheid, wat is vriendschap en waar stopt dat eigenlijk? Of: kunnen we leren van de geschiedenis en zo ja, wat dan? Het lijkt me prachtig om kinderen te begeleiden op hun ontdekkingstocht. Samen met hen vragen te stellen en op zoek te gaan naar antwoorden”. Of, zoals een deeltijdstudent het formuleerde: “Mijn ouders hebben me opgevoed vanuit de traditie waarin zij zijn grootgebracht. De lat lag hoog. Er werd van me verwacht altijd het onderste uit de kan te halen wat leren betrof. In Nederland mogen kinderen meer spelen, lummelen met hun tijd, doen wat ze willen. Het lijkt me zo mooi samen met collega’s naar een combinatie van die twee te zoeken. Het zou zo prachtig zijn als kinderen ontdekken waar hun passie ligt. Door een rijke leeromgeving waarin ze kennis maken met sport, muziek, talen, kunst, wetenschap en techniek mogen ze van alles proeven.  Ik zou kinderen graag willen enthousiasmeren, aanzetten tot het ontdekken van hun talenten. En ja, ook ik zou hen laten weten dat ik hoge verwachtingen heb. Dat betekent niet perse een tien op het rapport voor rekenen en technisch lezen. Dat betekent wel laten zien wat er in je zit. Je best doen, je grenzen verleggen. Als ik daar een bijdrage aan zou mogen hebben…dat zou toch magnifiek zijn?” 

Een derde student zei het nog anders. “Jaren heb ik met cijfertjes gewerkt. Dat was mijn beroep. ’s Avonds deed ik waar ik ook veel plezier in heb: voetbaltraining geven. Die twee moeten maar eens bij elkaar komen: intellectuele uitdaging en de lol in het anderen iets bijbrengen. Kinderen en jongeren begeleiden. Humor op zijn tijd. Hen laten zien dat het leven niet een grote saaie, serieuze bedoening is. Je mag er soms best een beetje bij lachen, ook om jezelf. Ja, ik heb meer in mijn mars en daar wil ik anderen graag van laten meeprofiteren”.

Na een half jaar op de opleiding stellen we de vragen weer. “Waarom wil je leerkracht worden?” en “Wat heb jij het onderwijs te bieden?”. Enkelen twijfelen, of haken af. Maar de meeste studenten zijn door de ervaringen tijdens hun wekelijkse stagedag bevestigt in hun keuze. Leerkracht zijn is een prachtig en tegelijkertijd een complex beroep. Als leerkracht ben je zelf het instrument. Dat vraagt dat je lang niet altijd zelf aan het woord bent, maar wel met een goed verhaal komt.  

Deel deze pagina op Google Plus Connect via LinkedIn